อย่างที่จั่วหัวเอาไว้
วันนี้ลางานครึ่งวันไปงานแต่งน้องที่ทำงานมา
ตื่นตา ตื่นใจ มาก
เพราะว่าเป็นครั้งแรกที่ได้เข้าร่วมงานแต่งงานในโบสถ์
พิธีค่อนข้างนานพอสมควร
จำได้ว่าเข้าโบสถ์ตั้งแต่บ่าย 4โมง ออกมาอีกที5 กว่า
บาทหลวง หรือที่ท่านเรียกแทนตัวเองว่าพ่อ
ก็ออกมาเริ่มทำพิธี อืม...จำไม่ได้ว่าเรียกว่าพิธีอะไร
สลับกับมีคนร้องเพลงประกอบ
มีการให้คุกเข่า แล้วก็ยืนเป็นระยะๆ
ก็แปลกดี...แต่ที่ประทับใจที่สุด
ก็คงเป็นตอนที่บาทหลวงบอกว่า
จะให้คนทั้งคู่ไปลงบันทึกเป็นคำสัญญาว่า
คนทั้งสองจะไม่สามารถแต่งงานกับใครได้อีกแล้ว
ก็รู้สึกดีนะ...ถ้าสามารถทำได้ตามที่สัญญา
แต่ในใจก็ยังอดแอบคิดไม่ได้ว่า
เพียงการลงในบันทึกโดยที่มีสักขีพยานไม่กี่คน
แล้วจะสามารถผูกพันคนสองคนไว้ได้
ถ้าใจของคนทั้งสองคนไม่คิดที่จะทำตาม
...ไม่รู้คนอื่นคิดยังไง...